Een maand geleden

Een maand geleden

Het is een maand geleden, een maand. Het voelt als gisteren. Als ik slaap, word ik ruw wakker van het besef, van beelden, van geluiden. Ik voel het in elke vezel van mijn lichaam, ik mis haar in alles wat ik doe. En soms zijn al die herinneringen ook gewoon teveel. Dan kruip ik weer mijn bed in, in de hoop dat het ooit over gaat. Boaz zei vandaag; ‘mama, jij bent nu alleen hè. Papa en ik zijn met zijn tweeën (…), maar we zijn wel met zijn drietjes hoor mama’. Ja, samen met z’n drietjes. En Boaz en school als ons ritme door de dag. Een maand geleden. Zover en zo dichtbij.

Reageren is niet mogelijk.