Na-gesprek in het ziekenhuis

Na-gesprek in het ziekenhuis

We gaan op en neer. En soms meer neer dan op. Het zij de uren die de dag rijgen en de dagen die plakken. Ik voel me als stroop. Alles gaat trager en minder makkelijk. We zijn naar het WKZ geweest, voor nog een gesprek. Steeds als ik er heen rij, voelt het alsof ze daar nog is. Alsof ik na de spaarzame keren thuis te zijn geweest weer naar haar toe ga. Ze ‘hoort’ hier te zijn. Hier waar we alles gaven om erdoorheen te komen. Het voelt alsof ik dat nog steeds kan, knokken. Maar elke keer weet ik, hier is ze niet meer. Ik ga spontaan huilen als we hier binnen lopen. Alle ouders die ik zie met kinderen. Allemaal met hun eigen verhaal, maar met kind. Ik mis haar zo. Ik vraag me niet meer af waarom ze dit kreeg, maar wel waarom ze zoveel erbij kreeg. Ik weet niet of we ooit antwoord krijgen op die vraag. En we krijgen haar er ook niet mee terug. Meer vragen dan antwoorden, het went bijna.

Reageren is niet mogelijk.