Heimwee op vakantie

Heimwee op vakantie

Heimwee. Elke vakantie heb ik er wel last van. Soms even, soms heel heftig. Ik weet dat het komt en dat het weer gaat. Maar dit jaar heb ik geen heimwee. Ik verlang niet naar het huis waar ik woon, de buurt, de normale dingen. Ik voel me hier net zo thuis als elders. En ik voel me elders nergens thuis. Ik verlang alleen naar wat we hadden, wat we deden, wie we waren.

Boaz is zijn schepje kwijt. Aan de rand van de zee liggen zijn emmertje, harkje en zeef in rode paw patrol kleuren. Hij zoekt in tassen en onder handdoeken, maar zijn schepje is weg. Meegenomen door de golven, opgeslokt door de zee. Beteuterd staart hij naar het water. Hoe moet hij nu verder bouwen aan zijn zandkasteel? Als we gaan opbreken, zien we iets in het water drijven. Een schepje, maar dan anders. Zelfde grote, zelfde merk, alleen dan roze..

‘Voor meisjes, maar dat geeft niet’, verklaart Boaz. ‘Mama, thuis kan ik het schepje wel bij het kastje van Roos leggen. Dan kunnen we aan Roosje denken’, zegt hij. Ik dacht ook gelijk aan Roos toen ik het roze schepje op het water zag drijven.

Heimwee, ik heb het niet en toch heel erg.

Reageren is niet mogelijk.