Haar kamertje opruimen

Haar kamertje opruimen

We hebben het kamertje van Roos opgeruimd, oma, Boaz en ik. Ik kom er nauwelijks, ze heeft hier niet geleefd, geslapen. Hier hebben we afscheid genomen. Het is het souterrain, donker, muf, koel. Het is geen fijne plek. Ik heb er nooit kunnen slapen. Mijn volgend huis heeft niet meer zoiets.

Alles zit weer in kratten, kleren, knuffels, speelgoed. Moeilijk en goed. Er komt geen kamertje meer voor haar. Maar alles zit veilig opgeborgen. Voor de verhuizing binnenkort. Waarvan we nog niet weten waarheen en wanneer. Maar wel binnenkort, want we moeten er uit.

Ik was de wanhoop nabij. Na zoveel teleurstellingen. Huizen die voor bezichtiging alweer verkocht waren. Uitgeloot worden bij nieuwbouw na mooie woorden van de makelaar. Ik wil zo graag weer een thuis. En ineens is daar een kavel vrij. Zal het nu wel lukken? Ik hoop het, het brengt in ieder geval weer licht. Maandag was het een half jaar geleden. Alles wisselt elkaar af. Haar leven, nieuw leven. Verdriet en hoop. Wanhoop en blijdschap. En soms komt alles samen. Thuis.

Reageren is niet mogelijk.