De laatste drie maanden in zicht

De laatste drie maanden in zicht

September loopt op zijn einde. Langzaam komen de laatste drie maanden van het jaar in zicht. De maanden met alle data. Haar ‘derde’ verjaardag, het begin van het ziekzijn, het ziekenhuis, Sinterklaas en de diep donkere dagen in december. Ik wil ze het liefst allemaal overslaan. De afgelopen maanden herinnerde ik me vooral de goede tijd, de vakanties samen, wat ze al kon en deed, hoe ze was. Niet die laatste weken. Die laatste tijd waarvoor ik nu bang ben. Bang voor de herbeleving, als een film die voorbijtrekt, waar je niet uit kunt stappen en de afloop al kent. Met je handen op je rug gebonden alles opnieuw voelt. Ik ban de laatste weken uit mijn gedachten. Het is gewoonweg te traumatisch. Als je al kunt huilen om je baby die een prik krijgt dan zal ik je niet vertellen hoe het voelt als het er honderd zijn. Dat je jezelf steeds vertelt dat het goed is. Dat we het deden uit liefde, dat we alles hebben gedaan. Ik word verscheurd als ik denk aan alles wat mijn kind heeft moeten doorstaan. Voor niets. Dat gun je niemand en zeker niet je kind, een deel van jezelf. Daarvoor heb ik haar niet op de wereld gezet. Gedragen, gekoesterd. En nu in deze maanden ga ik het weer doen. Een kind op de wereld zetten. Ga ik weer naar het ziekenhuis waar het allemaal begon. Ik zie ertegenop en kijk ernaar uit. Ik mis je zo.

Reageren is niet mogelijk.