Het wordt weer winter

Het wordt weer winter

Het was de eerst associatie vanmorgen; Utrecht. De kou die door het raam naar binnen trok. Het geluid van de auto’s in de ochtendspits, remmend voor de stoplichten. De bussen die af en aan rijden. De donkere ochtend die langzaam lichter wordt. Zo was het, zo rook het, zo voelde het. Een jaar verder. Een jaar nadat de hel begon. Ik had misschien gehoopt dat de baby voor deze tijd zou komen. Op een ‘goede’ dag. Maar hij zit nog prima en nee hij zou er ook nog niet moeten zijn.¬†Maar het wordt wel zwaarder. Mijn buik, mijn verdriet, de dagen wachtend en waggelend. En hoe minder er lukt, hoe meer ik me frustreer. Ik ben er klaar mee, klaar voor. En ontzettend bang dat het te lang duurt. Dat ik het niet meer trek. Dat ik de dagen vul met al die herinneringen aan vorig jaar. Dat ik erin verdrink, moe en lamgeslagen. Maar ik moet eerst op zoek naar die verdraaide doos met winterspullen, sjaals en wanten. Boaz vingers kon je er vanmorgen bijna aftikken. ja, arm kind, slechte ouders. 1 want gevonden en shit ook een wintermuts van Roos. Koffie, eerst maar koffie, zoek ik straks weer verder.

Reageren is niet mogelijk.