Geen ruimte voor tranen

Geen ruimte voor tranen

Ik heb een week niet gehuild. Een record. En slecht teken. Want het lijkt goed. Maar gaat het goed als je geen ruimte hebt voor emoties? Gaat het goed als je niet meer huilt? Wanneer gaat het ├╝berhaupt weer goed? Kan dat nog?

Ik overleef. Tussen de vermoeidheid die geen ruimte laat voor nog meer ellende, vlieg ik op schaarse momenten van energie eruit. Op pad, weg. Het zijn ook vaak de enige momenten van rust. Autoritten doen wonderen met kinderen, bij die van mij in ieder geval wel. Hobby’s, to-do-lijsten en emoties staan geparkeerd. Wachten op ruimte. Ruimte om te doen, na te denken of te voelen.

Ik hoef niet bang te zijn dat die ruimte niet meer komt. Er komt weer een dag dat BAM de tranen er weer zijn. En ik hoop maar dat ik dan ook weer opkrabbel. Het lijkt goed te gaan, ik overleef, zet de emoties op slot. Want als nu de tranen gaan stromen, wordt het een waterval, oneindig. En daar heb ik nu simpelweg geen ruimte voor.

Reageren is niet mogelijk.