Het ontwerp

Het ontwerp

Het heeft even geduurd of misschien is het al wel snel. Maanden of jaren, er staat uiteindelijk geen tijd voor. Dan alleen; ‘er klaar voor zijn’. Wanneer dit is, is alleen een gevoel met soms een zetje van buitenaf. Dat was toen wij er een zagen waar we van ontroerd waren, mooi, dat het zo kan. Ik wilde het al eerder en ook periodes niet. Je moet er samen ook aan toe zijn. Maar met dit zetje, ben ik toch gaan bellen. Stap voor stap, wie, wat, hoeveel en waar. Als ik me goed voelde, wilde ik me er niet in storten. Als ik me niet goed voelde, kon ik het simpelweg niet.

Uiteindelijk is het toch een keer gelukt om de ontwerpster te vinden. We gingen op een zonnige morgen naar haar toe. Liepen rond in de ‘inspiratietuin’. Maar kregen daar niet erg veel inspiratie van dan alleen; ‘ik wil hier weg’, gevoel. We wisten nu alleen wat niet. Maar aan tafel kwamen we al tekenend toch bij dat punt. Dat punt dat je breekt. Om de kaart, de foto’s, haar leven. En door de tranen heen kwam het ontwerp, ontstonden de kleuren. En landde ik in het nu. Het is af. Een tekening op tafel. Ik zie het voor me. Alles zit erin, uit mij, uit ons. Het is mooi en ik voel me opgelucht.

Op de terugweg rijden we naar haar toe. Lopen langs, staan stil. Het is mooi en zal mooi worden. Ik ben blij. In hoeverre ik blij kan zijn op deze morgen. Na het ontwerpen van een grafmonument voor mijn kind.

Reageren is niet mogelijk.