De wolken pakken zich samen

De wolken pakken zich samen

De wolken pakken samen, buiten. Het is grijs, somber, beetje warm nog. In mijn hoofd gebeurt hetzelfde. Ik sleep mezelf naar buiten toe voor een wandeling. Ik weet niet of het iets helpt. Net als de koffie of de krant die tijdelijk op de mat valt. Het leidt af. Misschien is dat het, het leidt af van het doffe gevoel in mijn hoofd. Ik ben moe, gebroken van de nachten. Maar dat is het niet alleen. Dat went gek genoeg. Het is het alsmaar slepende verdriet dat nooit ver weg is. Het telkens beseffen, ze is dood. Ze is dood. Ik heb mijn kind verloren. Wat zou ze doen, waarmee zou ze spelen? In alles kom ik het tegen. De klassenindeling voor groep 1 volgend jaar, ze had erbij moeten staan. Gezinnen op de camping met een jongetje en een meisje, net wij 2 jaar geleden. Het went niet.

Ik kan er alleen niet in blijven hangen. Hoe graag ik ook wil verstoppen, de dekens over mij heen wil trekken. Ik moet eruit. Ik moet naar school, ik moet de baby uit bed halen. Het is goed ook. Maar wennen, nee dat doet het nooit.

Reageren is niet mogelijk.