Slabbetjes en de trip-trap

Slabbetjes en de trip-trap

Tijdens mijn zwangerschap wist ik al snel dat ik een jongetje zou krijgen. Ik vond het jammer dat ik de spullen van Roos niet meer zou kunnen hergebruiken. Ergens had ik het idee dat hergebruik zou kunnen bijdragen aan heling. Het opnieuw hullen van een kind in dezelfde jurkjes, broekjes, laarsjes, zodat de lading van de kleren en spullen af zou gaan.

Een aantal spullen kan ik nu ook hergebruiken. Veel van zijn grote broer,…

Lees Meer Lees Meer

De wolken pakken zich samen

De wolken pakken zich samen

De wolken pakken samen, buiten. Het is grijs, somber, beetje warm nog. In mijn hoofd gebeurt hetzelfde. Ik sleep mezelf naar buiten toe voor een wandeling. Ik weet niet of het iets helpt. Net als de koffie of de krant die tijdelijk op de mat valt. Het leidt af. Misschien is dat het, het leidt af van het doffe gevoel in mijn hoofd. Ik ben moe, gebroken van de nachten. Maar dat is het niet alleen….

Lees Meer Lees Meer

Die andere moeder

Die andere moeder

Dichtbij het grafje van Roos staan nog twee ouders en twee kinderen bij een grafje. Ze verzorgen het tuintje en branden een kaarsje. Net als wij. Het is raar dat zulke handelingen gewoon zijn geworden. Op een plek waar zoveel verdriet ligt, toch ook iets moois kan zijn. Hoe zij vertelt dat ze er wel eens een boek leest en ik wel eens alleen op een bankje in de zon heb gezeten. Wachtend op niemand….

Lees Meer Lees Meer

Het ontwerp

Het ontwerp

Het heeft even geduurd of misschien is het al wel snel. Maanden of jaren, er staat uiteindelijk geen tijd voor. Dan alleen; ‘er klaar voor zijn’. Wanneer dit is, is alleen een gevoel met soms een zetje van buitenaf. Dat was toen wij er een zagen waar we van ontroerd waren, mooi, dat het zo kan. Ik wilde het al eerder en ook periodes niet. Je moet er samen ook aan toe zijn. Maar met dit zetje,…

Lees Meer Lees Meer

Was zij erbij?

Was zij erbij?

Boaz wil ergens spelen waar we vaker zijn geweest, vroeger.
Ik weet het nog.
Het huis, de tuin, het jaargetij.
Maar wat ik mij niet kan herinneren is of Roos erbij was.

Ik heb dat vaker. Terwijl ik van Boaz heel precies weet dat hij erbij was en wat hij deed.
Is het omdat hij de eerste is?
Is het dat ik mij daardoor beter kan herinneren waar hij bij was?…

Lees Meer Lees Meer

Gepest

Gepest

Boaz kwam thuis met het verhaal dat hij gepest was. Hij was geduwd, geschopt en had niet mee mogen spelen. Twee jongetjes waren achter hem aan gaan lopen en hij had gezegd: ‘Stop hou op!’ Maar het hielp niets. En hij voegde er nog aan toe dat ze hadden gezegd dat hij maar dood moest gaan.

Er schoot van alles door mij heen. Boosheid. Zou die opmerking hem meer pijn doen, omdat hij weet wat dood is?…

Lees Meer Lees Meer

Geen ruimte voor tranen

Geen ruimte voor tranen

Ik heb een week niet gehuild. Een record. En slecht teken. Want het lijkt goed. Maar gaat het goed als je geen ruimte hebt voor emoties? Gaat het goed als je niet meer huilt? Wanneer gaat het überhaupt weer goed? Kan dat nog?

Ik overleef. Tussen de vermoeidheid die geen ruimte laat voor nog meer ellende, vlieg ik op schaarse momenten van energie eruit. Op pad, weg. Het zijn ook vaak de enige momenten van rust….

Lees Meer Lees Meer

Het leven is duur als het slecht gaat

Het leven is duur als het slecht gaat

Vorig jaar is het niet gelukt een goede zorgverzekering af te sluiten. We hadden een berg verdriet, het interesseerde me niets, ik kon de dag nog maar nauwelijks overzien, laat staan een jaar. Maar dit jaar had ik hem harder nodig dan voorheen en was ik het meest slecht verzekerd. Normaal zoek ik het uitgebreid uit, let ik op details, reken ik alles na. Maar vorig jaar was alles anders en dit jaar word ik er het meest om ‘gestraft’….

Lees Meer Lees Meer