Ik wil verdwalen
En vinden wat er is
In de diepte van verhalen
De woorden van gemis

Varen door de leegte
Op de tranen van het dal
Omhoog de weg weer vinden
Waar ik jou weer zien zal

Wanneer ik lijk het pad te vinden
Sla ik toch weer af
Want ik vind je niet in wegen
Maar altijd er vanaf

Door de velden, door de bossen
Door de struiken, door de wind
In de stormen waar ik amper zie
Zie ik jou, mijn kind.

Je weeft je in de draden
Van leven om mij heen
Je bent hier en ergens anders
Maar altijd dichtbij mij

Ik wil verdwalen
En vinden wat er is
In de diepte van verhalen
Jou meenemen in wat is.

Ik heb de antwoorden niet
En stel alleen de vragen
Ik vind rust en vrede
In het licht van verdwalen

‘Yes, ik ben zes’,
schreven we op de kaart
met slingers en taart,
toen je broer twee jaar terug
jarig was, zes.

Lang zal je leven,
zouden we zingen.
Een nieuw levensjaar beginnen.
‘Yes, ik ben zes’,
zouden we ook op jouw kaart hebben geschreven.

Hoe zou je eruitzien?
Weet ik dat ooit?
We missen je, we houden van je.
Je broer schreef: Lieve Roos, we vergeten je nooit.

Zes, je mist al vier jaar je feestje.
We denken aan je, vieren jou,
jouw leven en meer.
Je bent bij ons, vandaag en morgen
En elke dag weer.