Blog

Blog

Nog een keer vasthouden

Nog een keer vasthouden

Ik wilde je zo graag nog een keertje vasthouden. Na al die weken in het ziekenhuisbed. Dat het pas kon nadat je was gegaan. Het verscheurde me. Ik wilde dit zo graag. Maar niet zo.

Er was geen weg meer terug. Er was geen hoop meer. Je was er niet meer. Het was zo onwerkelijk en de realiteit. Zonder jou, ik kon niet bevatten dat dit echt was gebeurd.

Na al die weken waarin je zo hard geknokt had. Waarin je zoveel had overleefd. Was het nu teveel. Het waren zulke bizarre weken. Van kerngezond tot zo ziek. Tot het jou teveel werd. Soms denk ik wel eens, ik had ook niet geweten hoe de weg terug had moeten zijn. Het is nooit goed, maar ik weet ook niet of het goed was gekomen.

We waren de nacht alleen doorgekomen als je was blijven leven. En dan, Roos? Had je dan ooit weer kunnen springen, dansen, leven? Waren al die momenten zonder zuurstof en orgaanfalen nog wel zonder al teveel schade? Was er wel een weg terug? Misschien, er werd tenslotte nog wel geprobeerd te opereren. We hadden de keus. Maar we konden niet kiezen voor jouw dood. We konden alleen hopen op elke stap van verbetering. Daarmee hebben we alles geprobeerd. En besloot je zelf dat het genoeg was. Dat het niet meer ging. En dat begrijp ik. Want hoe graag ik je ook bij mij wilde houden. Zo op dat ziekenhuisbed wist ik het ook niet meer.

Hoe dit ooit nog moest goed komen. Er was geen weg meer terug.

Eva

Eva

Eva

Daar ben je dan, klein zusje van je broers en zus. Eva. Je kwam met de snelheid van het licht in deze wereld. ‘Daar is ze dan’, riep je jongste broer.

Een nieuw begin
De afgelopen weken waren druk met voedingen, dag-en nachtritmes en vooral het omgedraaide daarvan, van luiers en jongens die een hoop kabaal kunnen maken en tevens erg lief kunnen zijn.

Eva, betekent adem van leven. De levende gevende. Haar naam is het begin van alles. En met haar beginnen we een nieuw begin. Zoals ik zo mooi ergens las; al het later is met jou.

De eerste dagen samen waren intens. Het gemis van Roos was er evengoed. De voorstelling van hoe het samen was geweest. Roos en Eva, Eva en Roos. En dat dat niet meer is. We hadden dezelfde kraamverzorgende als bij Roos. Bewust en het hielp ons om te delen, de ervaringen van toen en nu. En de vergeten delen van toen weer boven te halen.

Op de laatste kraamdag zijn we samen naar de begraafplaats geweest. Het was mooi om zo afscheid te nemen van de kraamtijd, met de kraamverzorgster. Ze gaf Eva en Roos hetzelfde knuffeltje. Zij die Roos en Eva had verzorgd, met haar stonden we daar. Het voelde rond.

Een nieuwe plek
We vinden met elkaar een nieuw ritme, er is weer een stoel bijgekomen aan de tafel. Een nieuwe plek, een nieuw zusje.

Maar in alles denk ik ook aan Roos. Ze zou het prachtig hebben gevonden en is er op haar manier bij. En deze maanden, weken en speciale dagen. Ze herinneren aan veel. Aan een ander leven met haar. En het leven dat we nu leven dat soms zo ver weg voelt van toen. Dan mis ik toen en ook weer niet, want wat ik nu heb had ik ook niet willen missen. Maar ik had haar zo graag dit leven gegund, met ons, met haar broer. Met haar nieuwe broertje en zusje, waarmee ze niet opgroeit, maar wat ze zeker en vast heel graag had gewild. Ze is vast en zeker een trotse zus. Ver weg en altijd dicht bij ons.

We vieren jouw dag

We vieren jouw dag

Jouw verjaardag vieren we
Een dag van vreugde
Van intens gemis
Met jou door ons

We wandelen
door ons verleden
Waar jij was en wordt gemist
We vieren jouw dag

We zijn samen
Sturen wensen naar boven
Geloven
Jij bent erbij

We vieren en missen
Jij bij ons
Je groeit in ons hart
Weer een jaar erbij

Jij bent ver weg
En altijd
Altijd
Bij ons.

We vieren jouw dag
We vieren jouw verjaardag

Is het een cadeautje?

Meer Blog