Blog

Blog

We vieren jouw dag

We vieren jouw dag

Jouw verjaardag vieren we
Een dag van vreugde
Van intens gemis
Met jou door ons

We wandelen
door ons verleden
Waar jij was en wordt gemist
We vieren jouw dag

We zijn samen
Sturen wensen naar boven
Geloven
Jij bent erbij

We vieren en missen
Jij bij ons
Je groeit in ons hart
Weer een jaar erbij

Jij bent ver weg
En altijd
Altijd
Bij ons.

We vieren jouw dag
We vieren jouw verjaardag

Elke dag een beetje meer

Elke dag een beetje meer

Het is stil in huis,
alleen.
Wat ga ik doen?
Elke zin ontbreekt.
Ik geef toe.

Ik probeer te lezen,
maar de letters dansen.
Het duizelt me,
ik ben moe.

Uit het veld geslagen,
de afslag gemist.
Het gevoel
verdwaalt te zijn
in het bos.
Het bos van mijn gedachten.

Ik mis je.
En heb ruimte je te missen.
In de lege dag voor me,
in de stilte van het huis,
verdwaal ik in verdriet.

Het voelt zwaar.
Een donkere wolk boven mij,
de diepte onder mij.
En een vuurbal van emoties in mij.

Ik mis je zo.
Elke dag een beetje meer.
Zoals liefde groeit,
groeit gemis des te meer.

Het is niet te fixen

Het is niet te fixen

Het is er weer. Een golf die me overspoelt, de zware deken van verlies die over mijn schouders hangt. De rugzak met stenen die verder lopen onmogelijk maakt. De zon schijnt, maar in mijn hoofd is het bewolkt. Zware bewolking, grijs als een mist.

Soms uren, dan dagen en die rijgen aaneen in weken. Met af en toe wat licht, maar vooral mist. Ik weet niet waar ik heen loop. Waarom, waartoe. Ik mis haar, overal het gemis en het besef zonder haar verder te gaan. Verder te moeten.

Ik loop hard, ik bid, ik mediteer. Ik schilder en schrijf. En praat meer dan me lief is. Maar de deken blijft en hoe harder ik probeer, hoe minder het lukt. Ik ben op. Moe van alles. Het is niet te fixen. Alles wat ik doe voelt als een pleister op een veel te grote wond.

Ik houd me vast aan wat een moeder eens zei over die zware deken; “Soms denk ik dat hij altijd op mijn schouders hangt. En hij blijft dagen tot wel een week of vijf, maar dan op een dag voel ik het weer. Leven. Als een zonnestraal op mijn gezicht.”

Hoe ik dit ooit kan verwerven met mijn leven is een raadsel. Maar dag bij dag. Het gaat niet slechter door de mist. De mist is nodig om te leven met. Leven met verlies.

Is het een cadeautje?

Meer Blog