Blog

Blog

Het roze fietsje krijgt een nieuwe bestemming

Het roze fietsje krijgt een nieuwe bestemming

Coen kwam met het idee toen hij een oproep las. Een vraag die hij boven had staan. Hij moest eraan denken, over slapen voordat hij het mij durfde voor te leggen. En ja, ook voor mij voelde het goed dat te doen. Waardevol en zo gegund.

En toen kwam hij in de avond met het fietsje beneden. Het roze fietsje van Roos. Hij zette het fietsje in de woonkamer neer en ik zag haar weer zitten. Op dat fietsje, haartjes in staartjes, wild en dapper. De tranen stroomden, zo hard. Zo’n leegte, zo diep verdrietig om dat wat er niet meer is. Ik mis haar zo, ik wil alles houden voor als ze terug komt.

Maar ik weet dat ze niet meer thuis komt. Ik weet dat we verder moeten. Maar ik weet niet of ik dat wel kan. Alle jaren zonder haar, een leven lang. Ik wil het niet. Ik wil terug, maar de enige optie is door. Door dit moeras van verdriet. En dat is zo zwaar.

Ik wil het fietsje houden. Haar spullen zijn het enige dat ik nog van haar heb. Ik weet niet of ik dit kan. Ik slaap er nog een nachtje over.

Het is moeilijk, het is goed, maar dit verdriet gaat niet over het fietsje. Roos heeft ervan genoten. Daarom zijn we verdrietig. Om het besef van geluk en zo’n groot verlies.

Het fietsje zit in de auto. In mijn hoofd zwaai ik het uit. Dag fietsje, bedankt voor het speelplezier. Ik hoop dat een ander kind net zoveel zal fietsen en gelukkig zal zijn. Wederom tranen en ik weet het is goed.

Had ik maar

Had ik maar

Deze weken
Ik denk deze maanden terug aan toen. De dagen dat je ziek werd, de diagnose. De weken ziekenhuis die volgden. Het aanslaan van de chemo’s en de dag dat we naar huis mochten. Dat was een feestje. Eindelijk naar huis. Maar ook ontzettend spannend. Want de zorg voor een kind dat levensbedreigend ziek is en afhankelijk van allerlei medicatie is zwaar. Ik vond het spannend, zou het goed gaan? We dachten weer wat van ons leven te kunnen oppakken, maar de hele dag stond in het teken van de zorg voor Roos. En ze werd nog zieker, we hadden meerdere keren per dag contact met het ziekenhuis en de thuiszorg. Ik wist al dit gaat niet goed.

 

Terug naar het ziekenhuis
En toen moesten we terug. De laatste keer dat we je in de auto hadden. We brachten je naar het ziekenhuis. Als ik eraan denk doet het zo’n pijn. Wat ik je allemaal heb moeten aandoen. Dat ik je heb gebracht naar een ziekenhuis waar je niet wilde zijn, waar ze je pijn deden en je heel hard begon te huilen toen we weer die kamer binnen kwamen. Ik herinner het me zo goed. Het verscheurt me. Daar waar je niet meer onbezorgd kon spelen. Waar het lachen minder werd en je opnieuw op de intensive care belandden. Als ik daaraan denk ga ik stuk. Wat jij allemaal hebt moeten doormaken in die weken. En voor wat? Voor wat hebben we dit gedaan? Het voelt zo zinloos.

Wat had het voor zin?Keer op keer probeerden we te redden wat er te redden viel. Het is verschrikkelijk als ik denk. Ik voel me schuldig, ook al weet ik dat ik er geen schuld aan heb. Maar toch ik voel schuldig dat ik dit jou heb aangedaan, toegestaan. Maar ik had geen keus. Alleen op het laatst. Maar ook dat was geen keus. In alles heb ik toegestaan en gevochten voor jouw welzijn. Want 

dat is wat we hebben gedaan. Alles geprobeerd. En dat geeft enigszins troost. Want alles wat jij hebt moeten doorstaan is verschrikkelijk. Het heeft geen zin gehad. Maar ik heb geen spijt en had ik maar. En dat is een zegen in zoveel verdriet. We hebben alles gedaan wat we hadden moeten doen. Er is alles geprobeerd dat op dat moment kon. Het heeft jou alleen niet gered.

Had ik maar, kan ik denken, maar ik had het niet kunnen weten, i

k had het niet kunnen voorkomen. Het had geen verschil gemaakt. Het gevoel dat we alles hebben kunnen doen, geeft mij een klein stukje zin terug.

Vier

Vier

Was jij maar hier
dan hadden we
gescheurd
geblazen
gevierd

Taartjes versierd

Samen lopend
met je tas
beker, fruit
en jas

Naast de juf

in de klas
Knutselen
zingen
de dag beginnen

Buiten spelen

Jij nog klein
en al zo groot
Een feestje
zou het zijn

Je bent

vier
Was jij maar hier
op deze dag
Dan hadden we

Dan hadden we je verjaardag gevierd.

Is het een cadeautje?

Meer Blog