Het is niet te fixen

Het is niet te fixen

Het is er weer. Een golf die me overspoelt, de zware deken van verlies die over mijn schouders hangt. De rugzak met stenen die verder lopen onmogelijk maakt. De zon schijnt, maar in mijn hoofd is het bewolkt. Zware bewolking, grijs als een mist.

Soms uren, dan dagen en die rijgen aaneen in weken. Met af en toe wat licht, maar vooral mist. Ik weet niet waar ik heen loop. Waarom, waartoe. Ik mis haar, overal het gemis en het besef zonder haar verder te gaan. Verder te moeten.

Ik loop hard, ik bid, ik mediteer. Ik schilder en schrijf. En praat meer dan me lief is. Maar de deken blijft en hoe harder ik probeer, hoe minder het lukt. Ik ben op. Moe van alles. Het is niet te fixen. Alles wat ik doe voelt als een pleister op een veel te grote wond.

Ik houd me vast aan wat een moeder eens zei over die zware deken; “Soms denk ik dat hij altijd op mijn schouders hangt. En hij blijft dagen tot wel een week of vijf, maar dan op een dag voel ik het weer. Leven. Als een zonnestraal op mijn gezicht.”

Hoe ik dit ooit kan verwerven met mijn leven is een raadsel. Maar dag bij dag. Het gaat niet slechter door de mist. De mist is nodig om te leven met. Leven met verlies.

Reageren is niet mogelijk.