Eva

Eva

Eva

Daar ben je dan, klein zusje van je broers en zus. Eva. Je kwam met de snelheid van het licht in deze wereld. ‘Daar is ze dan’, riep je jongste broer.

Een nieuw begin
De afgelopen weken waren druk met voedingen, dag-en nachtritmes en vooral het omgedraaide daarvan, van luiers en jongens die een hoop kabaal kunnen maken en tevens erg lief kunnen zijn.

Eva, betekent adem van leven. De levende gevende. Haar naam is het begin van alles. En met haar beginnen we een nieuw begin. Zoals ik zo mooi ergens las; al het later is met jou.

De eerste dagen samen waren intens. Het gemis van Roos was er evengoed. De voorstelling van hoe het samen was geweest. Roos en Eva, Eva en Roos. En dat dat niet meer is. We hadden dezelfde kraamverzorgende als bij Roos. Bewust en het hielp ons om te delen, de ervaringen van toen en nu. En de vergeten delen van toen weer boven te halen.

Op de laatste kraamdag zijn we samen naar de begraafplaats geweest. Het was mooi om zo afscheid te nemen van de kraamtijd, met de kraamverzorgster. Ze gaf Eva en Roos hetzelfde knuffeltje. Zij die Roos en Eva had verzorgd, met haar stonden we daar. Het voelde rond.

Een nieuwe plek
We vinden met elkaar een nieuw ritme, er is weer een stoel bijgekomen aan de tafel. Een nieuwe plek, een nieuw zusje.

Maar in alles denk ik ook aan Roos. Ze zou het prachtig hebben gevonden en is er op haar manier bij. En deze maanden, weken en speciale dagen. Ze herinneren aan veel. Aan een ander leven met haar. En het leven dat we nu leven dat soms zo ver weg voelt van toen. Dan mis ik toen en ook weer niet, want wat ik nu heb had ik ook niet willen missen. Maar ik had haar zo graag dit leven gegund, met ons, met haar broer. Met haar nieuwe broertje en zusje, waarmee ze niet opgroeit, maar wat ze zeker en vast heel graag had gewild. Ze is vast en zeker een trotse zus. Ver weg en altijd dicht bij ons.

Reageren is niet mogelijk.