Ze hebben hem geplaatst, het gedenkteken. Het mooiste dat we nog konden doen. En ook moeilijk. Het is een eigen ontwerp geworden. Uitgedacht en uitgetekend, een heel proces. Ik dacht dat ik daar aan toe was. Maar ik vraag me af of je daar wel een keer aan toe bent. Ik wilde het graag en tegelijk ben ik droevig dat het er nu is. Het is af. Maar het zal nooit af zijn. Nadat het monumentje zijn tijd heeft gehad…
‘Geniet ervan!’ ‘Het grote genieten kan beginnen!’ ‘Geniet van je vakantie.’ Hoe doe je dat? Genieten? Ik heb het mij de hele vakantie afgevraagd. Want wat is dat eigenlijk nog, genieten, plezier hebben, een leuke vakantie hebben? En laten we het uitrusten en bijkomen ook maar even achterwegen laten. Kamperen. Dat is afzien voor gevorderden. Ik heb alles voorbij zien komen. Muis, kikker en egel. In mijn tent, welteverstaan. Maar dat verhaal zal ik je verder besparen. Het zat hem…
‘Wat gaan we vandaag doen?’, vraagt Boaz. Het is de standaard zin elke morgen. Als ik vertel wat we er vandaag op het programma staat en we ook nog even langs Roos gaan, slaakt hij een grote zucht; ‘Nee hè’. Nee, het grafje bezoeken van je zusje is niet echt een leuk uitje. En voor een zesjarige misschien nog wel lastiger. Verdrietige ouders, staan daar maar een beetje. Praten wat, maar niet over hoe mooi jouw treinbaan is. Snappen volgens…
Het gaat zelden zoals je het wil, fantastisch. Nee, ik geloof niet dat er iemand enthousiast was. Vooral niet toen het moeizaam ging. Steun heb ik wel gehad, vooral bij de start. Als ik de zoveelste poging deed hem beter te laten drinken, waren mensen bezorgd: ‘Waar begin je aan? Hij wordt ook echt wel groot op kunstvoeding.’ Ja, dat klopt. Ik geloof ook niet dat borstvoeding beter is. Je zou er zelf fitter van worden (ik ben nog steeds…
Tijdens mijn zwangerschap wist ik al snel dat ik een jongetje zou krijgen. Ik vond het jammer dat ik de spullen van Roos niet meer zou kunnen hergebruiken. Ergens had ik het idee dat hergebruik zou kunnen bijdragen aan heling. Het opnieuw hullen van een kind in dezelfde jurkjes, broekjes, laarsjes, zodat de lading van de kleren en spullen af zou gaan. Een aantal spullen kan ik nu ook hergebruiken. Veel van zijn grote broer, minder van zijn zus. Zoals…
De wolken pakken samen, buiten. Het is grijs, somber, beetje warm nog. In mijn hoofd gebeurt hetzelfde. Ik sleep mezelf naar buiten toe voor een wandeling. Ik weet niet of het iets helpt. Net als de koffie of de krant die tijdelijk op de mat valt. Het leidt af. Misschien is dat het, het leidt af van het doffe gevoel in mijn hoofd. Ik ben moe, gebroken van de nachten. Maar dat is het niet alleen. Dat went gek genoeg….
Dichtbij het grafje van Roos staan nog twee ouders en twee kinderen bij een grafje. Ze verzorgen het tuintje en branden een kaarsje. Net als wij. Het is raar dat zulke handelingen gewoon zijn geworden. Op een plek waar zoveel verdriet ligt, toch ook iets moois kan zijn. Hoe zij vertelt dat ze er wel eens een boek leest en ik wel eens alleen op een bankje in de zon heb gezeten. Wachtend op niemand. Er worden bellen geblazen en…
Het heeft even geduurd of misschien is het al wel snel. Maanden of jaren, er staat uiteindelijk geen tijd voor. Dan alleen; ‘er klaar voor zijn’. Wanneer dit is, is alleen een gevoel met soms een zetje van buitenaf. Dat was toen wij er een zagen waar we van ontroerd waren, mooi, dat het zo kan. Ik wilde het al eerder en ook periodes niet. Je moet er samen ook aan toe zijn. Maar met dit zetje, ben ik toch…
Boaz wil ergens spelen waar we vaker zijn geweest, vroeger. Ik weet het nog. Het huis, de tuin, het jaargetij. Maar wat ik mij niet kan herinneren is of Roos erbij was. Ik heb dat vaker. Terwijl ik van Boaz heel precies weet dat hij erbij was en wat hij deed. Is het omdat hij de eerste is? Is het dat ik mij daardoor beter kan herinneren waar hij bij was? Is het een bescherming van mijn geheugen dat ik…